Bu röportaj Alevilerin Sesi dergisinin 296. sayısında yayınlanmıştır.
Çocukluğumun en heyecanlı ve bitmesini istemediğim, hâlâ tatlı bir tebessümle hatırladığım zamanlarındaydı dayımla olan en eski hatıralarım.
Biraz Ankara Otogarı’ydı, biraz çocukluğum, biraz İsviçre, biraz Çankaya Yıldız, biraz siyaset… Ama her şeyden önce, ailemizin Turan’ıydı, dayım.
Çocukla çocuk oluşu, büyüklerimize karşı saygılı duruşu, kimseyi incitmeyen yaklaşımıyla bizlere hiç fark ettirmeden çok şey öğretti.
Sıcak bir gülüşü, samimi bir duruşu vardı. Konuşmalarında insanları sıkmadan, tatlı bir dille kendini ifade eder; çevremizdeki herkes tarafından sevilir, sayılırdı.
Şakacı ve pozitif hitabetiyle girdiği her ortamda ilgi odağı olurdu.
Dayımın televizyondaki ilk canlı yayınını dün gibi hatırlıyorum. NTV kanalında Can Dündar’ın bir programında izlemiştik. Mahallede gittiğimiz her evde televizyonda dayımı görmek bizim için tarifsiz bir gururdu.
Dayımın en çok sevdiğim ve örnek aldığım yönlerinden biri de organize ama bir o kadar da spontane şekilde yeni yerler görme ve keşfetme tutkusu idi.
Benimle paylaştığı tur rotalarını hâlâ heyecanla saklıyorum ve sana söz dayı, geçtiğin yollardan geçeceğim.
Anlatmak istediğim daha pek çok güzel anı, hatıra var. Ama dayımı tanıyan, onunla bir şekilde yolu kesişen herkes bilir ki, onu burada anlatmaya ne kelimeler yeter ne de tanımlar.
Bu hayattan bir Turan Eser geçti…
Ve ben çok şanslıyım ki, o benim dayım oldu.
İyi ki tanımışım, iyi ki birlikte gülmüşüz.
Işıklar içinde uyu, Dayı.
Ümit Çam
